Bovendien is de infrastructuur niet in staat om mensen van buiten de stad naar hun werk te krijgen in een acceptabele tijd. Vooral de metro’s, ze rijden tot op de seconde nauwkeurig, maar de privacy is echt 0 vanwege de proppers die tijdens de spits “helpen” met instappen, waardoor je er liefst zo kort mogelijk bent in de spits. En ze komen geen meter de stad uit.

Zo lang er geen normale woningen komen en geen volwaardige infrastructuur is die nodig zal zijn om die woningen buiten de steden te bouwen, is er voor de gewone japanner niets interessants te koop. Okay, er is wel wat elektronisch speelgoed, maar als je niet eens ruimte hebt om dat fatsoenlijk op te bergen en ook nauwelijks vrije tijd om ermee te spelen is de aantrekkelijkheid ervan beperkt.

Resultaat: de consument koopt heel weinig omdat hetgeen wat hij wil gewoon niet te koop is, maar werkt wel heel hard omdat dat verwacht wordt. Export kan zoiets overeind houden, maar vanwege de blijvend beperkte interne consumentenvraag is Japan niet met andere westerse landen te vergelijken.

Ik denk dat dit oplosbaar is, als de Japanse overheid net zo lang geld bijdrukt voor zichzelf en dit uitgeeft aan leuke dingen voor de mensen, zoals volwaardige woonwijken buiten de stad en infrastructuur erbij, totdat de yen weer op een comfortabele exportkoers is en/of de interne consumentenmarkt eindelijk normaliseert en die dus vraag genereert. Ook vrije tijd voor de werknemers is hier met wetgeving tot stand gekomen en ook dat zorgt ervoor dat de mensen meer tijd krijgen om leuke dingen te doen, die meestal ergens consumentenvraag opleveren.