L’histoire se repete… je kent mijn visie omtrent de Kondratiev cyclus (zie column van Nico Pantelis inzake “Zilver naar 300“)

Je kent ongetwijfeld de grafiek van de obligatiecrash in de Vs die in de (toen grote) crisis van 1929-1932 de aandelenmarkten na ruim 18 maanden volgde.
In feite hebben we nu hetzelfde scenario en technisch grafiekbeeld al gezien in Griekenland met de extreme rentestijging en vice versa obligatiecrash voorafgaand aan de bail-out en reddingsgaranties van ECB en IMF t.w.v. 700 miljard.

Als ik de grafiek bestudeer van de lange rente van Nederland van 1540 tot 2010, dan is er maar één conclusie mogelijk; we liggen nu ongeveer op een 110-jarige bodem van rond 1900 en de periode 1945-1960. een driepuntsuitbraak naar beneden is onwaarschijnlijk.

Echter: De financiele markten zijn niet meer een echte markt, maar een middel geworden om het zgn vertrouwen voorlopig te bewaren; De ‘nucleaire optie’ van geldcreatie door het opkopen van Staatsleningen van de zwakkere Eurolanden kan lang en ver worden doorgezet, want wat is het alternatief; het uiteenvallen van het Euroblok.
Ik heb geen idee tot hoever men dit wil doorzetten; dit in navolging van de Engelse en VS-Fed geldcreatie.

De uiteindelijke (geprogrammeerde) escalatie zal echter de crisis van 1929 verre overtreffen. Het cumulerende schuldenprobleem wordt in steeds sterkere mate gedempt met fictief nieuw geld wat de omloopsnelheid van de M3 geldhoeveelheid mitigeert en leidt tot deflatie; immers de gemiddelde consument voelt al heel lang aan zijn water dat de monetaire zaak niet klopt, hoewel ze het vaak niet kunnen benoemen, maar de consument laat dit zien door beperking van uitgaven en als gevolg van een toenemende spaarzin.

Dat deze consumenten hun spaargeld neerzetten bij banken die vervolgens 300 miljard voor 0,25% bij de ECB uitzetten omdat zij dit zelfs niet interbancair aan elkaar willen uitlenen en ook weigeren uit te zetten voor 6 7 of meer procent als risicokapitaal voor ondernemeningen cq hypothcair geld voor consumenten is een heel veeg teken en gelijktijdig een groot risico voor datzelfde uitgezette spaargeld van de naieve spaarder. Hiermede is dan ook de toenemende trek naar grondstoffen en edelmetalen een logisch gevolg.

Iedereen die zijn hersens gebruikt kan zien dat de nog steeds accelererende trein (met als brandstof de toenemende vloed aan liquiditeiten/geldcreatie) in volle vaart op het stootblok afstormt.

En niemand die er iets aan kan veranderen. De tijdbom tikt